LXX. Van den hoogsten grade des ynnigsten levens

Nu verstaet, dat onghemeten in lichten Gods met onbegripeliker claerheit, dat ene oirsake is alre gaven en̄ alre doghede¹, dat selve onbegripelike licht overformt en̄ doregheet die ghebrukelike neyghinghe ons gheests met onwisen², dat is met onbegripeliken lichte. En̄ in desen lichte onsinket de gheest hem selven in ghebrukeliker rasten; want die raste is sonder wise en̄ sonder gront, ende men en machse niet bekennen dan met hare selven, dat is met rasten. Want mochten wise bekennen en̄ begripen, soe vielse in wisen en̄ in maten: soe en mochse ons niet ghenoeghen; maer raste worde ene ewighe onraste. En̄ hier omme maect die eenvoldighe onsonkene minlike neyghinghe ons gheests in ons ene gebrukelike minne, ende ghebrukelike minne es grondeloes. En̄ die afgront Gods roept inden afgront, dat sijn alle die die verenicht sijn met den gheeste Gods in ghebrukeliker minnen. Dit inroepen³ es een overvloyen ere weseliker claerheit; en̄ dese weselike claerheit, in enen ommevanghe ere grondeloser minnen, doet ons ons selven verliesen en̄ ontvlieten in die wilde duysternisse der Godheit. En̄ alsoe verenicht, sonder middel, een met den gheeste Gods, soe moghen wi Gode met Gode ontmoeten, en̄ met hem en̄ in hem blijflike besitten onse ewighe salicheyt.