LII. Vanden twelefsten artikele ons gheloves

Die twelefste gemme hiet Berillus, ende hier inne stont Benjamin, die joncste sone des patriarken Jacobs. Met desen stene verstaen wi dat leste artikel dat onse ghelove volmaect, ende metten name Benjamin, sinte Mathise. Want Benjamin ludet alsoe vele alse een sone der doecht, ochte ·j· sone der rechter hant, ochte ·j· sone der daghe, ende oec der doechde¹. Ende dit leert ons al sente Mathijs daer hi volmaect ons gheloeve ende sprect: ‘Ic gheloeve dat eweghe leven.’ Soe wat mensche die, met sinte Mathise, gheloeven ende hopen wilt dat eweghe leven, hi moet sijn ·j· sone der doecht, dat es doechtsam worden overmids ufeninghe der doecht. Ende overmids doechtsamheit wert hi in Christo ·j· sone der rechter hant: ende alsoe wert hi ·j· sone der daghe, dat es der ewegher daghe. Ende daermede wert hi oec ·j· sone der doechde, dat es ·j· ewech besittere ende ghebrukere in enegher wijs alle der doechde die nie gheufent worden² van Christo, ende van alle sinen heileghen. Ende dit bediet ons al die edele steen die Beril, want hi es doreschinech, ende groene, ende bleec ghelijc den claren watere dat verlicht es metten scine der sonnen. Ende die liede van Indien, daer hi wast, makene sescantech, op dat die ghedaente sire varwen herwect ende vernuwet wordt in claerheit des lichs, in den wederblicke der menechfuldegher cante³; maer wert hi anders gheformeert, soe en heeft hi niet in heme dese wederblickende claerheit. Ende desen stene mote wi gheliken, sele wi besitten dat eweghe leven. Wi moten grune sijn, dat es ghesiert met allen doechden; ende met der groenheit mote wi bleec sijn, dat es scamel ende midel⁴ met groeter reverencien vore Gode. Dese twe varuwen werden altoes dorschenen, daer si sijn, met der gracien Goods⁵: ende hier omme sele wi wonen in Indien, dat es daer de sonne der gracien Goods altoes opgaende es. Ende wi selen ons selven effene maken, ende ordineren ende sculperen sescantech: soe moghe wi claer weder- blicken, ende scinen in dat eweghe leven. Die ierste cant, die effenheit beghint, dat es oetmoet met ghehoersamheit Gode ende der heilegher Kerken. Die ander cant, die effenheit volbrinet, dat es minsame verduldecheit in ghelatenheiden van wille⁶. Die derde cant, die ordinancie beghent⁷, dat es ·j· vlietech erenstachtech wille⁸, gheciert, met goeden werken na bescedenheiden⁹. Die vierde cant, die alle ordinaneie volmaect, dat es stercke minne met onghedurecheiden¹⁰. Die viste cant, die te gravene beghent¹¹, dat es ·j· vri verheffen te Gode met werdecheiden¹². Die seste cant, die ons volmaect, dat es ·j· ledech onverbeelt ghesichte scouwende in bloetheit¹³. Die aldus sescantech es, hi sal blicken ende schinen eweleke in der glorien Goods. Ende dit proeven wi eigheleke met sinte Mathise. Want Mathias ludet alsoe vele in dietsche alse die voresineghe gave Goods, ochte die hem ghegeven heeft den Here¹⁴, ende die cleine Goods, dat es die oetmoedeghe Goods¹⁵. Dese drie dinc leren ons noch al dat ic vore gheseghet hebbe. Wi moten ontfaen in ons, sele wi Gode behaghen, die voresieneghe gave Goods, die ons altoes bereet es; ende wi moten ons weder gheven den Here: ende met desen tween mote mote wi cleine ende octmoedech altoes bliven: soe ghelike wi sinte Mathise ende den anderen apostelen, ende aldus moghe wi met hen besitten dat eweghe leven.

Nu sele wi merken ons selven. Eest alsoe dat wi dese doeghede in ons bevenden, soe sijn wi ghelijc den ·xij· stenen; ende soe leven wi dat die tweleve patriarke bediedden; ende soe hebben wi ·j· volcomen gheloeve, met twelef artikelen; ende soe sijn wi ghelijc den twelef apostelen die dit eneghe gheloeve underlinghe¹⁶, eer si ghedeilt worden, maecten ende copuleerden. Ende elc sette sijn deel; nochtan waren iegewelken apostel alle die artikelen clare ende oppenbare, die die andere setten. Ende hier omme fundeerden si een ghewarech kersten gheloeve op den roeden steen dat Christus es; ende daer na hebben sijt met groeten erenste ende met groeten arbeite gheleert, ende gheleeft¹⁷; ende si sijnre inne ghestorven, ende hebbent ghelijc Christum heren meester met heren bloede gheseghelt, op dat wi hen gheloeven ende met doechden volghen in dat eweghe leven.