XLV. Vanden vyften artikele ons gheloeves

Die vifte steen die hiet Saphyrus, ende hier inne stont Dan, die vifte sone Jacobs des patriarken. Met desen steene verstaen wi dat vifte let ons gheloeves, ende met Danne di daer in stont, sinte Thomase. Want Dan bediet ordeel, ende ordeel dat es rechte segghen. Ende dit dede Thomas, doe hi Christum antwerde ende seide: ‘Mijn here ende mijn God.’ Aldus heeft hi rechte ordeel ghegheven¹. Ende omme dat hi vore twivelde van der op verstennissen ons Heren², soe heeft hi ons nu dat vifte artikel ghegheven, ende sprect aldus: ‘Ic gheloeve dat hi neder ghinc tote der hillen, ende in den derden daghe stont hi op van der doet.’ In desen artikele gheliken wi Christum dien edelen saphyre³, die tweerhande es. Die ierste es gheel met purpur varuwen, ende scijnt met gout pulvere gheminghet⁴. Die ander es blaeu hemelvaruwech, ende, in den wederblicke der raeien der sonnen⁵, soe ghevet hi ute heme enen berrenden scijn, ende men machs niet doresien⁶. Ende dit vinde wi al in onsen Here, in desen viften artikele. Want doe sine edele ziele voer ter hillen, doe lach sijn lichame in den grave gheel overmids beroevinghe der zielen, purperen overmids sine bloedeghe wonden, gheminct met gout pulvere overmids dat hi gheenecht was der godheit. Ende sine ziele voer ter hillen clare hemelvaruwech, alsoe dat alle sine vriende verblijden, ende worden salech in siere claerheit. Ende in sinen verrisene van der doet, soe es die claerheit soe crachtech ende soe groet, in siele ende in lijf, overmids dat inlichten der sonnen der godheit⁷, dat hi scinende ende berrende raeien ute gheeft, ende onstect in minnen al dat hem ghenaken mach. Ende desen edelen saphyer, Christum, en machmen niet doresien, want hi es na der godheit sonder gront: ende hier omme settene sente Thomaes⁸, want Thomas ludet alsoe vele alse een abis⁹.