LV. Vander mitren des oversten priesters

Dat leste ornament des oversten priesters dat was die cierheit sijns hoets, ene ghemeine mitre van bysse, die ieghewelc priestere van noede moeste hebben in den dienste ons Heren. Ende hier op was ene andre ghenaeit van jacincter varuwen, ende die was ront opgaende, ende ghinc scaerp te nieute ute¹, ghelijc der mitren ons oversten bisscobs des Paeus. Ghi wet wel dat wi hier vore, in den vierden ornamente, den vrien wille ghelijcten den hoefde; ende hoe dat eles priesters vriheit met allen rechte² soude sijn bloet, onverbeelt, ende sonder sorghe, ende Gode gheheel³. Dit es die mitre van bysse der puerheit, die elken priestere van rechte toe behoert. Die andere mitre van jacincte, die op dese ghenaeit was, hier mede verstaen wi enen vrien hemelschen opganc in overnaturleken lichte, die soe scarp ende soe hoghe es, dat die scarpheit ende die hoecheit onthoeget allen ghesichten⁴. Ende hi es jacinctinen, dat es hemelvaruwech, want hi maect hemelsch al onse wandelinghe van buten ende van binnen⁵. Ende hi es ront opgaende, want hi en heeft ghenen commer, noch onlede met niemene⁶, noch niemen met heme: nochtan es hi ene verborghene cierheit, ende ·j· principale beghin van allen doechden. Dese ronde mitre Aarons des oversten priesters was omvaen met enen ringhe van goude, ende die was ghemaect van drien ordenen, dat es van drien ringhen te gadere ghevoecht alse ·j· rinc. Ende hier op stonden bloemen van goude, alse wedewende bloemen⁷.

Met desen drievuldeghen ringhen van goude verstaen wi ene drievoldeghe minne, die altoes regneren sal in den vrien opganghe ieghewelcs prelaets ende ieghewelcs verlichs menschen⁸. Dese minne es in hare selven weseleke minne⁹, ende si heeft omvaen den vrien hemelschen opganc met drien ordenen, ochte met drien manieren van minnen. Die ierste ordene es dat wi vrileke die ere Goods selen minnen ende begheren boven alle dinc; die andre ordene es dat wi ertsche dinghe, na den gherive¹⁰, selen vertien ende versmaden, van minnen, omme die ere Goods. Die derde ordene es dat wi sonder commer ochte bedructheit van herten¹¹, ieghewelcs menschen salecheit selen begheren ghelijc ons selfs¹². Dit sijn drie ordenen, ochte drie guldene ringhe, die volmaken enen rinc, dat es ene volcomene godleke minne, die ene fonteine es alre doechde. Op desen drivoldeghen rinc waren gheset ronde guldene bloemen alse wedewende bloemen; ende elc rinc, in siere ordenen, hadde sine bloemen sunderlinghe, die heme toe behoerden: nochtan waest na der vergadertheit¹³ al ·j· rinc, ende ene maniere van bloemen¹⁴. Hier mede verstaen wi die vrie minleke werke die wi ufenen selen te Gode, ende tote ons selven, ende tote onsen evenkersten in die ere Goods. Hier eiert elke bloeme heren rinc, dat es elc were sinc ordene; nochtan eest al een rinc, dat es ene godleke minne, die sake ende orspronc es alre doechde.

Boven dat vorehoede, in die openheit des hoets¹⁵, daer stont ene bloeme van goude, alsoe groet alse eens menschen vingher, ghemaect alse ·j· gulden croenken, ghelijc eenre bloemen die vast op belsem cruut¹⁶. Hier mede verstaen wi dat inwerken des heilechs Gheests, dat ene cierheit es al onser vriheit; want alse dit inwerken wert gheenecht ende mechtech onser vriheit¹⁷, soe draghe wi dat guldene croen- ken, dat ons vri behout, ende op gherecht te Gode, ende ghesiert met allen doechden. Boven dese guldene bloemen, al ommegaens die mitre, tote in here hoechste hoecheit¹⁸, soe stonden ronde knoppe van goude, boven met scarpen tacken ghemaect, na die maniere van garnaten appelen¹⁹. Hier mede proeven wi dat alle die goede werke, die wi vrileke met eenvuldegher meininghen boven ons selven Gode gheoffert hebben, dat sijn guldene garnate appele, die boven hebben scarpe doerne van goude, dat sijn vrie overghevene in minnen²⁰. Dese hebben Gode verwonnen, ende soe diepe ghewont in werdegher minnen, dat hi ons vrileke wilt sijn al dat hi es, ende al dat hi heeft. Ende alsoe verre alse wi met werdecheiden in vrien hemelschen opganghe ons selven leden sijn²¹, alsoe vele hebben wi Gode gheoffert ons selven ende onse werke; ende alsoe vele hebbe wi ghewonnen: ende dat es onse eighene scat, die onsen opganc in der vriheit eweleke cieren sal. Ende hieromme sal ieghewelc regneren, ende heme verbliden na mate sijns overghevens ende na maniere sijnre werdecheit.