LXI. Van Cassia

Hier na volcht die vierde speciboem, daer Moyses die heileghe salve ave maecte, ende die hiet Cassia, ende wast in Arabien. Ende dit es ·j· boem van starker scorscen, ende sine bladere sijn purper roet, ende sine bloemen sijn van soeten roke. Ende hier ave maectmen salve, die ghelijc werket¹ der cinnamomen; maer si en es niet so starc: ende hier omme moetmen hier ave nemen dobbel ghewichte in medicinen.

Met desen vierden boeme verstaen wi onsen Here Jhesum Christum, ute stortende sijn heileghe bloet. Ende dese boem es ghewassen in Arabien, want onse Here Jhesus Christus es ghewassen oetmoedech, behendech, ende verwinnende alle sine viande. Dese boem Cassia es bedect met sterker dicker scorsen. Siet, rechte alsoe hadde onse Here Jhesus Christus sinen lichame ende sijn leven te male bewonden ende bedect in sinen eighenen wille: dat was die starke scorsce²; want heme en mochte niemen niet doen vore dat hi selve woude³. Die bladere van desen boeme die sijn purper roet, want dat waren die menechfuldeghe wonden die onse Here ontfinc overmids die gheselen ende die crone van dornen; maer die wel riekende bloemen dat waren sine ·v· doet wonden⁴, die ons brachten die vrocht des levens; want die roke van dien bloemen was soe soete in des Vaders jeghewordecheit, dat hi wart van onser minnen ghewont, ende dies en mach hi niet vergheten. Wille wi ghenade soeken, ende heme diere wonden vermanen⁵, wi selen altoes ghenade vinden. Ende hier omme, ute desen edelen bloemen, dat sijn die heileghe ·v· wonden, soe ontfaen wi salve ende medicine tote al onser noet: dat sijn die seven sacramente. Siet, nu hebbe ic u ghenoemt die viere spesiboeme, daer Moyses die heileghe salve ave maecte.