LXIII. Vander bediedenessen der heilegher olien

Nu merct die waerheit van deser figuren. Onse Here Jhesus Christus, doen hi gheboren wart in onser naturen, doen maecte hi ene confectie¹, daer hi alle menschen mede wilt heilech maken, want in der selver uren nam hi ane die mirre sijns doeghens². Ende hier toe nam hi wel riekende cassie op den achstenden dach, want doen wart hi besneden, ende storte ierstwerf sijn bloeit. Ende hier toe dede hi cinnamomum ende calamum, dat was sine inwindeghe oetmoedecheit ende sine ghehoersamheit. Ende alle dese dinghe brachte hi te gadere, ende leidse ende uefenese in die olie sire minnen ende sire ontfaermhertecheit. Ende alst tijt was dat hi sine olie orboren woude, doe leverde hi heme ter persen, ende daer doghede hi al toter doet, ende hi storte ute al gader sijn bloet. Ende dit was die swaerste waghe, na der materien, ende dat hoechste ghetal van ·m· oncen³. Maer oetmoet ende ghehoersamheit dat sijn twe inwindeghe doghede; ende al sijn si lichter van wagen, si sijn nochtan meerre ende edelre van crachten. Ende hieromme hebben si dat menre ghetal van ·vc· oncen. Ende doe hi dese ·iiij· doghede volbrachte met der olien siere ontfaermhertecheit, doe betaelde hi onse scout met den swaersten ghewichte des heilechdoems. Nochtan blijft ons gnoech over van siere verdienten, ende van der olien sijnre ghenaden; want die inwindeghe salve die hi ons ghemaect heeft, die es alsoe overvloedech van heilecheiden, dat si den hemel ende die erde vervult hevet, van den iersten mensche tote den lesten, met ghenaden; ende sonder hare en mach niemen heilecheit ontfaen. Want die uutwindeghe salve die Moyses maecte, datsi heileghen mochte die priesteren ende dat tabernakel ons Heren, die eracht hadse van deser salven, want si was hier ave ene voregaende figure. Ende dit bekinde Ysaias die prophete in den gheeste, menech jaer vore die toecomst ons Heren, ende propheteerde hier ave alse ocht al leden hadde gheweest⁴, ende sprac aldus: ‘Waerlec, hi heeft onse quale ende onsen rouwe ghedraghen; ende hi es ghewont omme onse ongherechtecheit, ende te wreven⁵ omme onse sonden. Die eersame wandelinghe⁶ ons vreden es op heme, ende in sijnre quetsuren sijn wi ghesont worden⁷.’