LXVII. Vander Gemelvaert ons Geren

Hier na leide hise buten der stat, op den berch van Oliveten, tusschen Jherusalem ende Betanien; ende met op verhavenen handen soe gaf hi hen die eweghe benedictie. Ende doe hise ghebenedide, voer hi van hen, ende wart ontfaen in ene clare wolkene ende ghedraghen, met eighenre cracht, boven alle inghele in den oversten hemel. Ende al anebedende, sprect sinte Lucas¹, ghinghen si weder in Jherusalem met groter bliscap, ende si waren altoes in den tempel, lovende ende ghebenediende Gode. Ende want si Jhesum haren troestere ghesien hadden op varen in den hemel, des en consten si niet vergheten; maer si volchden heme na met onghepaeider begherten, ende met ghevoeleker lost, ende met innegher liefden. Ende si waren vastende, wakende, ende bedende; ende altoes in oetmoedeghen verlanghene omme te ontfane dien troestere, dien hi hen gheloeft hadde te sendene.