LXXVII. Van Oncuuscheit

Oncuuscheit ghesciedt altoes alse ene onbedwonghene vlietende nature¹, met concente van wille ende met gheloste, delecteert in onsuveren beelden van binnen, ochte in onsuveren werken des lichamen van buten. Want altoes als die mensche met gheloste geneicht es in onsuverheiden, ende dat met redenen bekint², ende niet en berespt, maer blijft daer hi met ghenoechten ende met concente sijns willen, soe es die sonde van binnen volbracht. Maer eest alsoe dat hi voert consenteert in oncuschen werken, soe wert die sonde ghemeerret. Voert soe wert dese sonde ghevoedet met siene, met sprekene, met biddene onscamelec³, met ongheordender wandelinghen⁴, met gherijnne in enegher wijs ontamelec⁵ ende met alle den dinghen die trecken moghen tote oncuuscheiden. Ende hier omme sprect onse Here: ‘Die een wijf siet te begherne (dat es dat hi hoers met vrien moede begheren wilt, ende met onsuveren loste daer op valt), hi heeft overspel ghedaen in sijn herte⁶. ‘Ende hier omme sijn alle dese dinghe doetsonde, in wat state datmen es buten den huweleke, alse mense doet met onsuvere ghelost, ochte omme enen anderen mensche te treckene in onsuverheiden. Maer si en sijn niet alle ghelijc swaer; want gherinen, ende selke dinghe die den mensche meest verhitten, die sijn altoes swaerre ende meerre sonde, dan sien, ochte spreken, ende andere dinghe die men verhitten, ende men beweghen. Dese sonde es oec swaerre in heileghen tiden ochte in heileghen staden, in sunderlinghen personen, ochte in sunderlingher manieren: ende in desen poente sunderlinghe soe werden oec dicwile besmet die ghene die in huweleke sijn ende oneersamlec, sonder godleke vrese, leven.