LXXIX. Vanden remedien ieghen Gulsecheit

Maer jeghen gulsecheit soe sal hi ane sien dat leven der heileghen, hare leringhe, hare ghesaedtheit, hare soberheit in spisen ende in dranke; ende altoes, alse hi sine nodorst nemt, soe sal hi lettel spreken, ochte te male swighen, ende peisen hoe die inghele ende die heileghen ghespijst werden in den hemel met der glorien Goods. Hi sal oec aensien dat ·j· aerm mensche, dien God ghenoecht, hier in der tijt met cleinen dinghen ghedoen mach¹. Ende al eest dat hi, overmids hongher, gheneicht es met loste toe der spisen, dat en es ghene sonde. Ende al ghevoelt hi oec dat sine nature ghenoechte nempt in den smake vander spisen die hi nemen moet, ende diere heme noet es, dit en es oec en gheene sonde; want dese dinghe sijn van naturen in allen menschen die ghesont sijn. Maer wanneer dat hi edt ende drinct omme sine noet, ende oec omme ghelost ende omme ghenoechte sijnre naturen, dan eest ghebrec dat men daghelex sonde heet, want sonder sonde en mach hi niet vore- setten² dan Goods eere ende sine noet. Ende hier omme, alse onse uutwendeghe mensche sine spise nemt van buten, dan soude onse inwendeghe mensche sine spise soeken van binnen in heileghen ghepeisen ende in den insprekene Goods: soe worden wi van binnen ende van buten ghespijst; want onse Here sprect dat die mensce niet allene en leeft in den broede, maer in ieghewelken worde dat daer comt ute den monde Goods³. Ende hier toe soude wi ons van binnen ledech houden ende onghebeelt, want dat sprect Sente Pauwels dat dat inspreken Goods es levende, ende lichtelec werkende⁴, ende es doergaendere dan ·j· sweert in beiden siden snidende⁵, ende es deilende den gheest van der zielen, dat es den inwendeghen mensche van den uutwendeghen⁶: ende aldus mote wi ghedeilt werden, sele wi eten ende drinken sonder ghebrec. Ende hier omme soe pleechtmen in Ordenen ten reftere te lesene sermoene, ochte andere dinghe die lostelec sijn te hoerne, op dat die broedere ghetrocken werden van binnen in gheesteleken smake, al die wile dat die lichame sine noetdoerft nemt van buten. Wi moghen oec anesien dot armoede⁷ ende die rijcheit ons Heren Jhesu Christi; want doe hi was van buten ghespijst ende ghedrinct met gallen, ende met edeke, ende met vele versmaetheiden: doe in der selver tijt was hi van binnen ghespijst in scouwene, ende in ghebrukene met ewegher eeren⁸. Ende hier omme lieten hen die heileghen met cleinen dinghen van buten ghenoeghen, op dat si van binnen in Christo eweghe eere besitten mochten. Ende aldus mote wi doen, wille wi hen na volghen.

Maer ghi selt merken hoe dat gulsecheit doetsonde wert. Wanneer dat die mensche edt ende drinct, niet omme hongher noch omme sine noet, noch omme die eere Goods, maer allene omme ghelost ende omme ghenoechte sijnre naturen: dan ghevoelt hi ·j· ghebrukelec ontsinken tote der spisen⁹, ende dan valt die mensche met gheloste op die spise, alse ·j· onredelec dier op sijn aes. Ende deser ghelost en sedt hi en gheen inde¹⁰, want hi delecteert alsoe sere alse hi mach; hi verghet sijns honghers ende sijnre noet, ende ontvliedt heme selve dore sinen smake in ongheordender ghenoechten¹¹: ende in deser ghenoechten wert redene verblent, ende die gheest verbeelt ende ontvrijt¹², want hi dient den vleesche; want overmids senlec ghevoelen wert hi neder ghetrocken toe der senlecheit, ende dan wert hi overdect ende bewonden met onsuvere ghenoechten. Ende dit es die wortele eens beestelecs levens, ende alle der sonden die met loste gheufent werden in den vlecsche. Ende hier omme, alsoe langhe alse dese vlecke duurt, soe darft die mensche der gracien Goods, ende soe en es hi niet werdech priesterleker eeren.