LXXXIV. Vander huut

Die huut, met den vleesche ende met den messe¹, gheboet onse Here dat men verberren soude buten den volke, in ene suverestat². Die huut van onser offeranden dat sijn alle die uutwendeghe werken onser penitencien: die selen wi Gode allene verberren buten den volke, dat es dat wise altoes decken selen ende verberghen vore den volke, op dat wi niet becoert en werden van idelder glorien. Ende des es noet den beghinnenden³, ende oec allen menschen die der werelt ende haers selfs niet ghestorven en sijn: die moten hare goede werke heimeleke werken, ochte si verliesen haren loen. Ende hieromme sprect onse Here dat wi dat vleesch mede verberren selen, dat es dat wi, in al onsen goeden werken, met onser meininghen scuwen ende vlien selen lof ende prijs der werelt. Want gheliker wijs dat dat vleesch bedect es binnen der huut, alsoe es die meininghe verborghen binnen den werken. Ende hier omme sele wi meininghe ende werke Gode allene offeren: soe offeren wi vleesch ende huut. Want die sine goede werke heimelec werct, ende nochtan begheert datsi oppenbaer werden, op dat hi te meer gheloeft mochte werden: al verberrent hi sine huut, hi en verberrense Gode niet; omme dat sine meininghe valsch es, soe es sijn offer Gode ombequame ende sonder vrocht. Ende hier omme, wille wi die knechte Goods sijn ende ghewareghe penitencie doen van onsen sonden, soe en moghe wi ons selven niet behaghen. Wi en selen oec niet meinen noch soeken iemanne te behaghene; maer ieghewelc sal hem altoes meshaghen, ende ligghen vore die voete ons Heren, ende roepen niet den publicaen: ‘Here, sijt mijns ghenadech, arme sundere⁴.’ Alsoe wert die mensche rechtverdech, sprect onse Here.