LXXXII. Wat die sacrificie bedieden die Aaron ende sine sonen offerden, als mense priester wyede. Ende ierst vanden calve

Aaron ende sine sonen, ende alle die ghene die priesteren worden in der ouder wet, alse mense consacreerde, soe moesten si Gode offeren ·j· calf vore hare sonden. Hier inne werden wi gheleert dat alle die ghene, die nu priesteren werden in kerstenre wet, si sijn sculdech haren lichame Gode te offerne in een hart leven van penitencien¹; want met den calve datmen nemen moet van den beesten die arbeiten², soe verstaen wi onse vleesch, daer wi altoes mede arbeiten selen, ende selent bringhen vore die dore des tabernakels, dat es vore Gode ende vore onse redelecheit: ende daer op sele wi legghen onse hande, dat es dat wi met vrien wille begripen selen Christurnme na te volghene in penitencien, ende in abstinencien, in wederstane al dat den vleesche ghenuucht ende niet gheorloft en es. Dan sal Christus die overste besscop onse calf, dats onse vleesch, alsoe mortificeren, dadt onderhoerech sal moten sijn onsen gheeste. Want dat wi ghelost des lijfs verwinnen moghen, dat es in der cracht Goods: wi en hebbens van ons selven niet³. Ende hier omme moet alle onse sacrificie ghescien in die noert side ons outaers, ende vore de jeghewerdecheit Goods; want, sele wi verwinnen, soe mote wi Gode jegewerdech hebben in al onsen stride: ende in die noert side, dat es in onse slinke side, soe sal Christus doeden onse beesteleke leven, in die eere sijns Vaders. Ende dese doedinghe sal ons sijn alse j· scilt ende ene bescerminghe jeghen alle onse viande; want ute den nordenen comen alle stride ende alle quaet, sprect die heileghe Screfture.

Ende in dat bloet van onser offeranden sal Christus die overste besscop netten sinen vingher⁴, ende daer mede sal hi bestriken die ·iiij· hoerne ons outaers, ende dan sal onse outaer te male suver werden ende heilech. Met den vinghere ons Heren Jhesu Christi soe verstaen wi die cracht sijnre beruringhen, daer hi ons van binnen mede beweecht. Nu moet onse bloet, dat es onse naturleke leven dat in den bloede leecht, dat moet, onderdanech sijn den beroerne ons Heren, alsoe dat wi in sijnre cracht verwinnen moghen die ongheordendeghelost ons vleeschs ende ons bloets. Maer dit were es meer sine, dan onse: doch mote wi sinen beroerne altoes onderdanech sijn, ende dan sal onse bloet, na wise der naturen⁵, vercoelen ende sterven, ende sal ons sijn als ·j· sacrament daer Christus sinen vingher inne netten sal, dat es daer hi sine cracht mede vereneghen sal; ende daer mede sal hi bestriken die ·iiij· hoerne ons outaers, datsijn onse ·iiij· sedeleke doghede, die ons van buten cieren: ende dan sal onse outaer, dat es enecheit onser herten, suver ende heilech werden.

Ende al dat ander bloet dat sal Christus storten op dat fundament ons outaers. Dese ute stortinghe al ons bloets, dat es volcomene doedinghe ons beestelecs levens, ende daer mede wert onse innecheit ghestadecht ende gheheilecht: want innecheit es dat fondament ons outaers, ende sonder doedinghe onser beestelecheit, en moghe wi enecheit noch innecheit in ons venden noch besitten.

Ghi hebt wel ghehoert dat onse Here gheboet den Joden dat si souden offeren ·j· calf, te verberne vore hare sonden; ende hi ghebied ons dat wi heme offeren onsen eighenen lichame, in abstinencien ende in penitencien vore onse souden.

Footnotes

1. Sur. omnes illos qui hodie tempore gratiae sacerdotes fiunt, corpus suum ad duram poenitentiae agendae vitam Deo offerre adstrictos et obligatos esse. ↩

2. Sur. qui ex pecoribus labori addictis sumitur. ↩

3. Sur. Ut enim carnis pessum premamus oblectamenta, non nostrarum est virium sed virtutis divinae. ↩

4. Sur. suos inlinget digitos. Hier is netten zoo veel als nat maken. ↩

5. Sur. secundum naturae rationem. ↩