Skip to the text

CI. Vanden tween jonghen huus duven

Nu hebbe ic voert ane ghesien, op dat ic elcken gnoech doe1, dat vele aermer sonderen sijn2 die hare sonden bekinnen, die noch gheite noch scape en hebben die si Gode offeren moghen, alsoe alse ic gheseghet hebbe. Ende men vent oec lettel tortelduven in desen lande; want men vent vele menschen die seere becoert werden van den vleesche ende van den viant, ende nochtan goets willen sijn, ende die qualeec clemmen connen in die hoeghe wuestine der hemele, daer men die tortelduven pleecht te vane. Maer na die wet Gods so moghen dese menschen offeren ·ij· jonghe huus duven: die ene vore die sonde, ende die andere al te verberne in die eere Gods. Die ierste duve die men vore sonden offeren sal, dat es versmaden ende haten die sonde; die ander duve dat es begheren ende minnen doechde3. Dese ·ij· duven selen sijn sempel, ende eenvoldich in der meininghen te Gode weert, saechtmoedich in ghedoeghene, ende sonder galle iemene te quetsene ochte te deerne4; ende si selen te velde uut vlieghen met den groeten cudde, ende selen die goede coerne ute kiesen daer si bi leven: dat es, dat si altoes wandelen selen met anderen goeden menschen, daer si iet goets ave hoeren ende sien moghen, dies si ghebetert werden.

Ende si selen bi den rivieren ende op die clare watere sitten5, ochte enich voghel van boven quame diese vaen ende bederven woude, dat sine inden watere overmids sijn beelde bekinnen mochten, ende hen daer vore behoeden. Dat clare water, dat es die heileghe Screfture, ende dat leven der heileghen, ende die ghenade Gods. Hier inne sele wi ons spieghelen alse wi becoert werden: soe en mach ons niemen deeren. Dese duven sijn heet van naturen, ende bringhen dicwile jonghe duven; want alsoe dicke alse wi, omme die eere Gods ende omme onse salicheit, die sonde anesien met onwerden ende met hate6, ende die doecht met minnen: soe bringhe wi jonghe duven, dat sijn nuwe doechde.

Dese ·ij · duven salmen offeren in des priesters hande, te doedene alsoe alst gheboden es in die wet Gods: maer dese offerande behoert te armen lieden. Ende so wat mensche die meer mint sijn eighen goetduncken ende sinen wille dan sijns prelaets wille, die en es gheen willich aerm mensche, noch hi en can oec die sonden volcomeleec niet ghelaten; want hi mint die wortele der sonden, dat es sinen eighenen wille dien hi met rechte laten sonde7. Ende dit es die sake8 dat die inghel viel in den hemel, ende die mensche in den paradyse: ende aldus vallen si noch die eighens willen sijn, want hen ghebrect die ierste duve, die si vore sonden offeren souden. Want si souden sijn eenvoldich, saechtmoedich ende sonder galle9; ende si sijn scalc, ende wederspeenich10, ende al vol bitterheiden ende venijns van binnen11 daer si hen selven mede bederven12, ende oec bi wilen anderen menschen scadeleec sijn. Die andere duve dat es Gode minnen ende ufenen meer dan alle doechde13: want Gode minnen dat es die wortele alre doechde. Ende hier omme eest goet dat wi ons Gode offeren in die hande ons priesters, dat hi ons breke onsen overmoedeghen hals ende die vloghele onser eighenre macht14, alsoe dat wi sine werden ende Gods15, ende dat plumen ende crop (dat es werken ende leven) Gode gheoffert si. Ende die priester sal onser duven den hals op scoeren, ende met den bloetstortene sele wi onser eighenheit vertien onder onse overste, omme die eere Gods ende vore onse sonden. Ende wi selen Gode meer uefenen met minnen dan alle andere doechde: so sele wi werden een salich offer Gods; ende dicwile ons selfs vergheten, ende te male verberren in minnen16. Dats die andere duve.

Footnotes

  1. Sur. At verò, quo omnibus faciam satis, mecum ipse perpendi. ↩

  2. Heden zouden wy zeggen dat er onder de arme zondaers vele zyn, die, enz. Sur. perplures esse miseros peccatores. ↩

  3. Sur. desiderium et amor virtutum. ↩

  4. Sur. et absque felle quenquam laedendi, aut nocendi cuiquam. De infinitivus aldus verlengd met e en voorgegaen van te beantwoordt aen het latynsche gerundium. Zie Bormans Aenteekk. op Christina, bl. 24-25. ↩

  5. Sur. Sedebunt etiam juxta rivos et flumina et undas perspicuas. ↩

  6. Sur. cum quadam adspernatione ac dedignatione et odio. ↩

  7. A en C hebben haten. D. laten, en zoo vertaelt Surius: cui tamen meritò valefacere ac renunciare deberet. ↩

  8. Sur. Et haec causa est. ↩

  9. Sur. Enim vero cùm simplices, mansueti et absque felle esse debeant. ↩

  10. C. wederspanich. D. wederspenich. ↩

  11. Sur. ipsi contrà nequam et callidi, rebellesque, et amaritudine ac veneno intùs pleni sunt. ↩

  12. Sur. quo non seipsos tantum perdunt, sed, enz. ↩

  13. Sur. Altera columba est, amare Deum, ejusque amorem prae cunctis virtutibus studiosiùs colere et exercere. ↩

  14. Sur. qui elatum nostrum frangat collum, et alas propriae virtutis seu virium nostrarum. ↩

  15. Sur. ita ut ipsius efficiamur et Dei. ↩

  16. Sur. prorsusque amore conflagrabimus. ↩

Chapter 102 of 159