Skip to the text

CIII. Vanden vierden offere des volx

Hier na leert ons die figure aldus: Doe die synagoghe der Joden gheoffert hadde vore hare sonden, doen offerden si enen osse van ghemeinre cost, al te verberne in die eere Gods. Ende dit moeste sijn ·j· rent van eenen jare1, sonder vlecke, ghesont, ende sonder eneghe mesquame van live ochte van leden2. Ende dit moeste oec sijn een manneken dat vrochtbaer was, al eest ghenoemt ·j· osse3. Hier op leiden die vorste ende die ouders van den volke4 hare hande, ende offerdent Gode vore die dore des tabernakels. Ende Aaron die doetde desen stier ende storte dat bloet op dien outaer, ende al dat vleesch sneet hi in stucken. Ende alse die binnenste van desen rende ghedwaghen waren ende die voete, doe leide Aaron die binnenste ende die voete op dat ghesnedene vleesch ende op dat hoet, ende offeret al te male te verberne op den outaer, sonder allene die huut die behoerde heme toe van priesters rechte5.

Met desen rende, dat die synagoghe offerde Gode al te verberne in sijnre eeren, so verstaen wi gheheelheit der heiligher Kerken6 op gaende te Gode met ewegher eeren. Want gheliker wijs dat die heileghe Kerke nedergaende es vore hare sonden in oetmoedegher penitencien, alsoe es si oec opgaende te Gode met minnen ende met ewegher eeren; maer die oetmoedeghe nederganc in penitencien die moet vore sijn: want die hem selven oetmoedicht, hi wert ghehoecht, sprect onse Here7. Ende hier omme moghe wi gheerne oefenen oetmoedeghe nederganghe8, op dat wi ghevoelen mochten vrier opganghe met minnen in Gode9. In den vrien opganghe so wert gheoffert die gheheel lichame der heilegher Kerken al te verberne in minnen. Ende dese offerande doen die vorste ende die ouders van den volke, dat sijn die wise gheleefde menschen10; nochtan sijn wi alle een met deser offeranden11, eest dat wi ons met vrien moede Gode offeren in der priestere hande in dat ambacht der heilegher Kerken, ende in die verborghene ufeninghe der heilegher menschen. Maer wi moeten eens jaers out sijn, dat es volwassen in kerstenen gheloeve, ende sonder vlecke van doetsonden, ende alle onse lede ghesont, ende volcomen in die artikelen des gheloefs, ende manleec ende vrochtbaer in uutvloyender caritaten; ende wi moeten den gheeste Gods ghehoersam sijn, alsoe dat wi ons selfs vertien ende minnen God omme Gode, sonder andere waeromme12. Ende alsoe storte wi onse eighen bloet op dien outaer Gods, ende sterven in der priestere hande die ons, ghedoedt ende gheenicht met der doet ons Heren, offeren in haerre sacrificien onsen hemelschen Vader. Ende hier ute comt een minleec ane cleven; ende daerinne werden alle onse binnenste ghedwaghen van allen ghebreken; ende die voete onser begheerten die werden reine, alse wi die hemele op clemmen ende Gode onghebeelt ende sonder ghelike minnen ende begheren13. Ende dat vleesch onser offeranden wert ghedeilt in vele stucken, in dien dat wi merken met ondersceede14 die menichfuldeghe gaven in der heilegher Kerken ende in ieghewelken goeden mensche; ende hoe ieghewelc antwert den beweghene Gods van buten ende van binnen in sonderlingher wisen, dat es gracioes te aensiene15. Ende alse wi dit al ghemerct hebben met ondersceede, soe sele wi ons selven ende al dat16 mede begripen alse ·j· eenvoldich offer Gods, ende selen ons Gode presenteren in enicheit onser herten, dat es sijn outaer. Daer sele wi sijns ontbeiden dat hi ons al verberre in sijnre minnen, sonder allene dat vel, dat onse offerande bedect, dat sijn onse goede werke van buten, die behoeren den priesteren toe; want si moeten ons gheweldich sijn17; ende overmids hare ghebot van Gods weghen so moete wi vasten, ende vieren18, ende onderdanich sijn der heilegher Kerken, ende den sacramenten, ende alre goeder ghewoenten der heilegher kerstenheit. Want niemen en mach so hoeghe scouwen noch minnen, alse hi sijns selfs gheweldich es ende sijnre redenen pleghen mach, hi en moet ghehoersam sijn sinen prelaten19, ende sijnre reghelen, ende sinen gheloften, ende allen dinghen daer hi in eeren ende in doechden toe verbonden es.

Ende dit leert ons die figure die hier na volcht.

Footnotes

  1. Sur. qui quidem bos unius esse anni debebat. ↩

  2. Sur. immaculatus, integer et sanus, non debilis aut fracto membro. ↩

  3. Sur. itemque masculus foecundus, tametsi bos dicitur. ↩

  4. Sur. principes et seniores populi. ↩

  5. Sur. jure sacerdotii. ↩

  6. Sur. sanctae Ecclesiae universitatem accipimus. ↩

  7. Cfr. Luc. 14, 11. ↩

  8. Sur. humilibus descensionibus danda est opera. ↩

  9. Sur. quo liberiores cum amore in Deo asscensus sentire queamus. ↩

  10. Sur. qui sunt homines sapientes et experti. ↩

  11. Sur. interim tamen nos cum hoc sacrificio conjuncti et uniti sumus. ↩

  12. Sur. aliis causis vel rationibus exclusis. ↩

  13. Sur. mundanturque pedes affectuum nostrorum, ubi in coelum scandimus, et Deum sine formis ac similitudinibus appetimus, concupiscimus et amamus. ↩

  14. Sur. dum multiplicia dona, multiformemque Dei gratiam in sancta Ecclesia, et singulis quibusque bonis hominibus distinctè contemplamur. ↩

  15. Sur. ubi sanè miram animo praestat voluptatem considerare et animadvertere, ut singuli divinis instinctibus ac motioni Spiritus sancti intùs et foris singulari ratione respondeant. ↩

  16. Sur. nosipsos et haec omnia. ↩

  17. Sur. Illi enim potestate et authoritate in nos uti debent. ↩

  18. Sur. jejunandum nobis est et festa celebranda. ↩

  19. Sur. Nemo enim tam sublimiter potest contemplari vel amare, quin, ubi suî compos est et ratione uti potest, superioribus suis, enz. ↩

Chapter 104 of 159