XXXIV. Quemadmodùm coeli ac stellae vitam internam coelestemque nos doceant
Die hemele sijn doerscinich in claerheden, en̄ onse innighe leven is doirschinich in gheesteliker claerheit, overmits gracie en̄ die inwoninghe Gods daer wi mede gheenicht sijn. Maer die crachte onser sicle die en sijn niet doorschinich, want si sijn verhaven alse guldene vate, ofte alse een spieghel ghelas, jeghen die sonne der ewigher wijsheit Gods, en̄ daer onfaen si claerheit en̄ verwe met ondersceede, na dat si sijn, en̄ na edclheit der doghede die si Gode offeren.
Die sterren gaen omme metten firmamente daer si in staen: alsoe doen die inwendighe crachte der goeder sielen, die volghen altoes met dogheden en̄ met goeden werken der wijsheit en̄ der macht Gods, daer si inne leven. Die sterren des hemels hebben alle ene ronde figure, die noch einde noch beghin en hevet: en̄ alsoe sijn die crachte der edelre sielen in haren werken; want si werken alle doghede uut Gode en̄ tot Gode, en̄ alsoe leven si in Gode, die noch beghin noch einde en hevet. Alle dat inwendighe leven dat niet ront en is dat hevet hoerneke ende hoeke vremder meyninghen en̄ minnen1; dat is valsch en̄ gheveinst; dat en mach Gode niet behaghen.
Selke sterren sijn bleec, selke claer ende selke vierich roet. Soe wanneer dat wi in onser memorien ghedinken onser sonden ende onser ghebreken vore die moghende gherechticheit Gods, soe werden wy van herten bloede, bleec ende vervaert hoe wi gheliden selen dat ordel Gods in die ure onser doot en̄ inden lesten daghe: ende alsoe gheliken wi den bleeken sterren des hemels. Ende alse wy onse verstendighe cracht onghebeelt verheffen toter ewigher wijsheit Gods, soe scinet die waerheit, die God is, in dat anscijn onser sielen. Siet, daer es blicken en̄ wederblicken tusseen ons en̄ Gode, als ofte die sonne schene in een cristael tusscen ‧ij‧ guldene berghe: daer werden wi onnosel, puer, claer ghelijc den sterren die inden hemel staen. En̄ alse wi onse minnende cracht met begherten verheffen toter goetheit Gods, soe wert onse gheest invierich2: daer springhen die gheinsteren van woede en̄ van ongheduerigher minnen, die berren moeten alsoe langhe tote dat die gheeste in minnen ghebreken: en̄ alsoe gheliken die minnende gheeste den vierighen sterren inden hemel, die ghclynsteren.
Footnotes
Chapter 34 of 84