XLI. De Sole, et sub ipso genitis

Hier na volghet die vierde planete der hemele, dat is die Sonne, die steet in midden, en̄ is ghemeyne alle den anderen. Si is wit en̄ claer, goutverwich, droghe en̄ heet, alse hi steet in sijn teken, dat is de Leu, in midden den somere. Hi hevet sijn licht allene van hem selven, en̄ hi verlicht ‧iij‧ planeten boven hem en̄ ‧iij‧ beneden hem, en̄ allen creaturen boven en̄ beneden. Hi brinct vrucht, en̄ hi ghevet leven, wassen en̄ ripen; hi is oghe en̄ licht der werelt, en̄ ene levende fonteine alre claerheit en̄ alre hitten; en̄ sonder hem en mach ghene vrucht wassen, smaken noch ghedien. Hi brinct ons dach en̄ nacht, somer en̄ winter; hi is achtwerſ meerre dan al die eerde; hi verlicht alle die sterren: mer inden daghe, als hi selve claer licht en̄ scijnt, soe en connen wise niet ghesien. Hi is den sieken oghen pijnlijc, en̄ den ghesonden lustelic te siene. Sine kyndere, die in sine regnacie gheboren werden, die sijn claer en̄ wit en̄ gracioes, sober, wel gheordent in spisen ende in dranke en̄ in al haren doene droeghe, wederstaende alle ongheordende lust, heet van bloede, stout en̄ coene, van groten moede, ghelijc den leeuwe die prins en̄ coninc is van alden wilden dieren: en̄ alsoe is oec die Sonne, die conine en̄ prince is van al dat leeft en̄ wast inder naturen. Der sonnen kyndere sijn ghereet en̄ ghemeine yeghewelken die sijns behoeven, en̄ sonderlinghe den ghenen dies hem weerdich dunken¹; want si begheren al dat goet is en̄ wel gheordent, en̄ si sijn sachte en̄ oetmoedich van complexien en̄ van naturen. Si minnen den dach der doecht en̄ der waerheit, en̄ si haten den nacht der sonden en̄ der quaetheit. Si sijn blide van gheeste, milde van herten, hovesch, minlie en̄ goedertieren mede te wandelene; si werden diewile ghemint van groten heren en̄ comen te groten state. Si sijn leerlic, constich, en̄ wijs doghet en̄ waerheit te verstane, hebbelic inder naturen die gracic Gods tontfane.