XLVIII. De bonis temporariis nobis collatis à Dev, et ut illis uti debeamus

Voirt meer soe heeft ons God gheëert en̄ ghedient met uutwendigher substancien, die hi ons verleent heeft, daer wi af leven. En̄ die hevet hi ghedeilt in drien partien, dat sijn vruchten en̄ beesten op der erden, menich ondersceet van visschen inden watere, en̄ menighe maniere van voghelen inder locht. En̄ hiermede selen wi hem dienen en̄ eren, in drien wisen: wi selen offeren te sinen outare tienden, primicien, en̄ dat edelste van onser substancien; en̄ dit selen wi gheven, met revereneien ende met groter bliscap, te sinen ghestichte¹, te sinen ornamenten ende te sinen preciosen vaten daermen hem in dient; sinen priesteren en̄ heylighen menschen die onse sonden draghen, en̄ tusschen ons ende Gode middeleren sijn met heylighen levene, en̄ met devoten ghebede: en̄ dese wise hevet gheduert van beghinne der werelt.

Die ander partie van onser substancien, daer selen wi af leven met groter vresen, in maten, in soberheiden van spisen en̄ van dranke, van clederen en̄ van allen dien dinghen, dies wie ane den lichame behoeven.

Die derde partie van onser substancien, die es der ermere². Die selen wi hem deylen met blider milder herten, ende met bescedenheiden; want si sijn die leden Gods. En̄ Christus sal spreken inden lesten daghe toten ghenen die den armen ghedient hebben: ‘Dat ghi den minsten ghedaen hebt in minen name, dat hebdi my ghedaen. Comt, ghebenedide, in dat rike mijns Vaders, dat u bereet is van beghinne der werelt³.’