XLV. De altera charitatis libra

Hier na volghet die ander waghe der minnen, die alle dine ghelijc en̄ effene weghet¹, en̄ yeghewelken dat sine gheeft. Die minne Gods ghevet ons gracie, en̄ doghede, en̄ tijt, en̄ yeghewelc van desen ‧iij‧ effene ghedeilt in tween². Nu merct die waerheit hier ave. Die minne Gods ghevet ons haer selven en̄ hare ghenade, en̄ si eyscht ons weder ons selven, doechde en̄ waerheit, in rechter meyninghen en̄ minnen. En̄ alse wi hare aldus antwoerden, soe weecht die waghe effen en̄ ghelijc; want die minne leecht³ in hare waghescale haer selven en̄ hare gracie, en̄ wi legghen in onse waghescale ons selven ende onse doghede met rechter meininghen ende minnen: en̄ alsoe steet die waghe effen en̄ ghelijc in beiden siden. En̄ alsoe als doghede en̄ onse minne wast in onse waghe, die wi Gode offeren, alsoe merent⁴ die gracie Gods en̄ sine minne in sine waghe, die hi ons weder gheeft: en̄ alsoe weghen wi effen en̄ ghelijc, en̄ bliven altoes één met hem in minnen, en̄ ghelijc in gracien en̄ in dogheden.

Die minne Gods hevet oec den tijt effene en̄ ghelijc ghedeylt in tween; want die sonne gheet op in midden den winter, en̄ si hoghet altoes tot in midden den somer. Dan is die tijt half, en̄ alsoe lenghen die daghe en̄ corten die nachte; en̄ si gheet weder tote in midden den winter, in dat selve teken daer si op begonst te gane⁵, en̄ dan is jaer ende tijt volmaect. Alsoe ghelikerwijs, die sondare leeft aldus in midden den winter quaetwillich, cout en̄ droghe, en̄ sonder vrucht van dogheden; mer alse hi hem bekint, en̄ bedrueft, ende oetmoedicht, en̄ gheloeft, en̄ hoept, en̄ suect ghenade, soe gheet die sonne der gracien op in sijn herte: en̄ dat is die ierste dach inden tide van gracien. Eest alsoe dat hi metter sonnen der gracien op gheet⁶, en̄ haer volghet met dogheden en̄ met heyligher oefeninghen, hi comt in midden den zomer, dat is daer hi cleeft ane Gode in minnen, sonder vrese, en̄ sijns selves los en̄ ledich es en̄ alre creaturen, en̄ dat is die hoechste doghet in op ganghe der gracien Gods. En̄ dan gheet hi metter sonnen der gracien, in oetmoedigher ghelatenheit sijns selfs, in allen doghene⁷, en̄ in al dat God wilt met hem selven en̄ met allen creaturen: des is hi ledich en̄ wel ghetroest. En̄ alsoe vint hi in hem den gront der oetmoedicheit en̄ der saechtmoedicheit die niet verladen en mach werden met ghenen doghene dat inder tijt ghevallen mach⁸. Daer is winter en̄ somer ghelijc, en̄ hi hevet vrede en̄ raste van herten en̄ van consciencien in allen dinghen; en̄ die heylighe Gheest die rust en̄ woent in hem inden gront sijnre oetmoedigher ghelatenheit; en̄ wy rusten en̄ wonen in hem overmits minlijc aencleven in vrier weerdicheit: en̄ aldus steet die waghe effene en̄ ghelijc tusschen ons en̄ Gode in minnen.