LII. De anima rationali iniqua

Die redelike siele die vervult is metter gracien Gods, si ghelijct wel der levender fonteinen in den Paradise, die uutvloyt met ‧iiij‧ rivieren van groten prise. Alsoe doet die redelike siele in bloter naturen. Si hevet onder hare die sterfelike nature met vijf sinnen, horen, sien, rieken, smaken, tasten, ghevoelen¹: en̄ si is selve gheestelic, redenlijc en̄ ewich². En̄ si hevet in hare³ ‧iij‧ crachten, ghedinken, verstaen en̄ willen, en̄ inder naturen te verkiesene wat si wilt, goet ofte quaet; en̄ si hevet boven hare Gode en̄ sine ghenade. Eest alsoe dat si verkiest quaetwillicheit en̄ sonde, soe is si valsch en̄ ongherecht, ende si en regheert engheen dinc na ordinen noch na recht⁴. Want in die quaetwillighe siele en mach wijsheit noch waerheit niet comen; maer inden stervene, moet si gerechticheit pleghen⁵. Want die sondighe lichame blivet den wormen; die siele die den sonden ghedient hevet, die is met vierighen ketenen ghebonden, dat sijn hare gheewichde sonden⁶, die hebben die duvele in hare ghewout. En̄ die gheest die Gode niet ghemint en heeft, hi is van Gode verworpen en̄ versmaet en̄ gheworpen in die uterste deimsternisse, dier nemmermeer einde en werdet.