LI. De duplici exercitationis modo spiritûs nostri

Selen wi ghevoelen en̄ leven die hogheste wise van levene, daer men inder tijt toe comen mach, soe moet onse gheest ghesceden sijn van onser sielen, en̄ onse gheest moet hem selven verheffen boven redene, boven beelden, boven oefeninghe van dogheden, met bloten ghesichte in godliken lichte, in opsien van binnen met onsen gheeste, ane Gode cleven met bloter minnen¹. In dien werken ghevoelen wi, tusschen ons en̄ Gode, onderscheit en̄ anderheit; maer daer wi ontgheest sijn in Gode, in sine ongheeinde hoecheit, daer is onse raste en̄ onse woninghe met Gode ene weselike eenheit, altoes blivende met Gode onbeweecht, ende sonder werc in ewighe ledicheit: en̄ aldus selen wi ewelic rasten en̄ werken, dat is leven sonder arbeit. En̄ dit is die hoechste wise, hoe wi ghevoelen moghen in ons een godlijc leven, verlicht met ewigher waerheyt. Dit is die ierste wise ons gheests in vrien op ganghe, met bloter minnen, in die ongheeinde hoecheit Gods.

Die ander wise ons gheests, die hier na volghet, dat is ene oetmoedighe versmaetheit ons selfs onder allen menschen, ende onder alle oetmoedighe wisen die redene niet ghecusten en can², dat wi octmoedich ghenoech sijn, ons selfs verloghent, en̄ ghestorven sonder verkiesen in oetmoedigher ghelatenheit, insiende onfoncken, en̄ ewelike onsinkende in die grondelose diepheit Gods³, daer beneden en is niet: daer sijn wi, in onse ghelatene nederheit, dat rike Gods, daer God inne leeft en̄ regneert, en̄ wij in hem onder alle ghescapenheit van creaturen⁴. Dit is die ander wise ons gheests in onse nederganghe, en̄ in verthiene ons selfs in die grondelose diepheit Gods. In desen tween wisen, is die gheest boven die siele verhaven; nochtan is gheest en̄ siele één leven. Maer die siele leeft in gracien, in ordinen, in menichfoudigher oefeninghen van dogheden. En̄ die gheest levet boven redene en̄ boven oefeninghen van dogheden, Gode gheenicht en̄ in onghebeelder bloter minnen.