LIX. De Evangelicis Christi consiliis, et tribus monasticis votis, et primo de Paupertate

Jhesus Christus hevet ghedicht¹ een regule, die hi selve levede en̄ leerde sinen discipulen, en̄ allen menschen die hem volghen willen. Noch sijn vele menschen die dese regule gheloven ende zweren; maer luttel isser diere inder waerheit leven². Si en is niet gheboden, maer vanden heylighen Gheest geraden; niet van node, maer van vrien wille. Christus spreet aldus: ‘Die mi na volghen wilt, verlochene sijns selfs en̄ draghe sijn cruus, en̄ volghe my na³.’ Voirtmeer: ‘Die volmaect wille sijn, vercoep al dat hi heeft en̄ met minnen besit, en̄ gheeft⁴ den armen. En̄ come en̄ volghe my na, en̄ werde selve een willich arm mensche om die ere Gods⁵.’ En̄ alsoe mach hi leven vanden ghemeinen goede der willigher armer, die niet eyghens en hebben noch en besitten in al die werelt, die sijn hemelsche poirteren en̄ leven met Christo, haren abt en̄ haren coninc, in dat ewighe leven.

Christus quam in dese werelt als in sijn eyghen rike, dat sijn was van naturen, van rechte en̄ van ghenaden; want hi was God en̄ mensche, conine der coninghen, sceppere alre creaturen, prince en̄ voecht boven alle mensche, en̄ alle dinc onder sijn macht en̄ sine ghewout. En̄ hi liet die werelt en̄ al dat si hem doen mochte, en̄ vercoes armoede en̄ een arm dienstknecht te sine onder alle menschen, ende hi sprac selve: ‘Mijn rijc en is van deser werelt niet⁶.’ En̄ hi gaf al dat hi was en̄ dat hi hadde, en̄ al dat hi vermochte sinen discipulen en̄ den willighen armen, tote inden lesten dach. En̄ hi en̄ sine discipulen leveden van ghemeynen goede; nieman sonderlinghe, maer yeghewelc na sine noet, na besccydenheit, in rechter caritaten. Dit is dat ierste punt en̄ regule die Christus levede, en̄ leerde sinen discipulen en̄ allen menscen die hem volghen willen, en̄ daer toe hebbelijc sijn.