LXV. De tunica Domini Jesu inconsutili

Noch is Christus ghechiert ende ghecleet met enen roc, te male gheweven sonder naet. Daer mede verstaen wi die nature sijnre godheit en̄ sijnre menscheit. Dese roc behoirt hem allene toe van naturen, van Vader en̄ van Moeder, en̄ ons van ghenaden¹. Eest dat wi sine discipule sijn, en̄ hem gheenicht sijn in kerstinen ghelove en̄ in caritaten, en̄ daer in bliven al toter doot: soe sijn wi alle mit hem ghecleet. Want men en mach den edelen roc noch scoren, noch deilen; maer wi sijn alle sine levende lede, en̄ hi is onse hoot; en̄ sijn roc valt ons metten lote der heyligher kerstenheit²: en̄ alsoe si wi alle ghecleet met énen clede, dat is Christus.

Dan moghen wi sien en̄ bekennen, en̄ minnen, smaken en̄ ghevoelen, met bliden gheeste, die ewighe caritate en̄ die gloriose oefeninghe die is tusschen Gode en̄ die edele siele ons Heren Jhesu Christi: dat is die chierheit van onsen rocke, daer wi mede gheclcet sijn in ewigher eren met Gode. Dat is die onbegripelic bliscap en̄ vroude die ons die apostel Sinte Pauwels scrijft daer hi sprect: ‘Wie mach ons sceyden van caritaten Gods, die leeft in Christo Jhesu³?’ Daer meint hi, al dat creature is en̄ al dat onder Gode is en mach ons niet sceyden vander liefden die gheoefent wert tusschen Gode ende Jhesum Christum onsen lieven Here, die onse ewighe leven is, eest dat wy met hem bliven ghestadich in ewigher minnen.