LXIII. De quadam veste Domini Jesu, qua is discipulos et sectatores suos induit

Onse Here Jhesus Christus die heeft sine discipulen ghecleet met sinen cleede, daer hi mede ghecleet is in dat ewighe leven, en̄ daer hi mede gecleet was hier inder tijt, na die figure ewichs levens. Doen die tijt volbracht was, dat onse Here sterven woude om onse sonden, doen wart hi ghevaen vanden Joden, en̄ ghelevert Pylatuse dat hine doden soude. Doe wart hi ghegeeselt en̄ gheslaghen, dat al sijn lichame bloedich was van sinen heylighen bloede. Doen daden si hem ane enen mantel, die was purper, bloedich roet gheverwet met bloede van visschen¹; en̄ hi was binnen ghevoedert met coccinen vierich roet gheverwet met bloede van wormen². En̄ si aenbedene te scherne, alse den coninc der Joden. Dit was een figure die ons beteekent die waerheit ewichs levens. Te dien tide was Christus jone ende stere, levende ende ghesont³, die edelste, die scoenste, die beste van alder werelt; en̄ hi was volheit alre gracien, alre gaven en̄ alre dogheden. En̄ hi was sere ghemint van maghen en̄ van vrienden, van armen ende van riken, en̄ boven al van sinen hemelscen Vader. Hi was weldich inder naturen, alse die visch inden watere, ende sijn lichame was die mantel sijnre feesten⁴; want op dien hoghen feeste dach, doe die Joden den edelen visch dooden⁵, doe wart die mantel sijns lichamen purper bloedich, vierich roet geverwet, te male overgoten met sinen bloede. En̄ hier mede is hi gheeleet, en̄ wi met hem in sijnre eren, op dat wi onse cruce draghen en̄ sijn discipulen sijn in kerstinen ghelove.

Dese mantel was van buten purper bloedich roet, en̄ van binnen coccinen vierich roet gheverwet met bloede van wormen. Hier mede verstaen wi die inwendighe eenheit, die de redelike siele Christi hadde met Gode, in wille en̄ in minnen; dat was sijn mantel, daer hi mede ghecleet was en̄ alle sine discipulen, die mit hem één sijn in wille en̄ in minnen. Eenheit met Gode in minnen en eyscht onsen gheest anders niet dan blote, onghebeelde, ewighe minne; niet besitten in ongheordender minnen, buten noch binnen, noch ons selven. Maer wi selen ons selfs ledich sijn en̄ alre dinghen, eenformich met Gode en̄ overformich in weseliker minnen. Dit is dat edelste en̄ dat hoechste dat wi besitten, smaken ofte ghevoelen moghen in desen levene: hier mede is onse gheest met Gode gheenicht in weseliker minnen.