LXXXII. Hora nona. Quid hac hora Dominus pertulerit, et ut ejus sanctissina Mater affecta fuerit

Hier na volghet die ‧viij‧ ure¹ vanden daghe dat Jhesus hinc an dat cruce in groter noet: sijn lichame was verstoet, verdroecht ende bloedich roet, en̄ hi sach sijnre Moeder² en̄ sinen discipel dien hi minde, staen biden cruce. En̄ hi sprac tot sijnre moeder: ‘Wijf, sich dinen sone;’ en̄ tote sinen discipel dien hi minde: ‘Sich hier dijnre moeder³.’ Ende hi ontfine die edel Maghet in sijnre hoeden, recht als ofte si hadde gheweest sijn eighen moeder van ghenaden ende van naturen. Doen bedroevede haer Maria, Jhesus moeder, en̄ dat zweert van rouwe en̄ van compassien doerghinc siele ende lijf, herte ende sin, alse ofte si sterven soude. Doen dat Jhesus sach, sant hi sinen gheest en̄ dade haer ghedinken die woerde des inghels Gabriels, dat hare sone soude heten ende sijn des almachtighen Gods Sone; hi soude sitten op den stoel Davids sijns Vader, ende regneren met Gode in Jacobs huus ewelic, ende sijns rijes en sal sijn gheen einde⁴. Ende si ghedachte der miraculen ende der woerde di hi ghesproken hadde van beghinne, ende der propheten en̄ diere heyligher Scrifturen, dat Jhesus haer sone moeste doghen ende sterven om alre menschen sonden en̄ salicheit. Ende die gheest Gods gaf hare soe grote caritate, dat si gherne selve ghestorven hadde, hadt moghelic gheweest, die bitter doot om alre menschen salicheit ende noot. Hadden die naghele uut sinen voeten ghesprongen en̄ uut sinen handen, si hadse weder in ghesleghen om verlatenisse van onsen sonden. Si neyghede neder in die arme Johannes; si hadde bliscap van binnen en̄ groten vrede: hi sal haer bliven in dat ewighe leven. Doen dat sach en̄ hoerde die scaker⁵ die ter rechter siden ons Heren hinc, doen riep hi met luder stemmen: ‘Here, ghedinet mijns, als ghi comt in u rijc⁶.’ Doen sprac Jhesus: ‘Voirwaer segghic di, ghi selt noch heden met mi sijn int Paradijs⁷.’ Die scakere ghelovede hem wale, want hi was van sinne vroet en̄ wijs. En̄ Jhesus riep met oetmoedigher stemmen: ‘Mi dorst⁸.’ Doen namen der Joden knechten edic, met gallen gheminct, in eene spongie op enen stock van riete, ende hielden hem die spongie voir sinen mont. En̄ doen hi dien dranc ghesmaecte, doen en woude hys niet drinken. Doen riep hi met luder stemmen: ‘Mijn God, mijn God, waer toe hevestu my ghelaten⁹.’ En̄ doen sach hi, in sinen gheeste, al dat God ewlic voirsien en̄ gheordent hadde van hem, ende al dat die propheten van beghinne der werelt ghesproken en̄ ghetuycht hadden van hem. En̄ daer op antwoerde hi met bliden gheeste: ‘Het is al voldaen¹⁰; ende hi neychde sijn hooft op sijn borst, ende sprac: ‘Vader, in dine hande bevelic minen gheest¹¹.’ En̄ al segghende die woerde, braken sine oghen, ende sijn herte scoerde, en̄ hi sant sinen gheeste in die glorie sijns Vader.

En̄ dit was in die neghende ure vanden daghe, dat wi Noene heeten. Die eerde bevede, die stene cloven, die kortine die inden tempel hine, scoerde in ‧ij‧ partien; vele dode stonden op uten grave, ende openbaerdem velen menschen in die heilighe stat. Doen stont daer bi Centurio¹², een edel man die hondert ridderen hadde onder hem. Doen hi dit wonder sach en̄ hoerde, sprac hi: ‘Waerlic, dese mensche is die Gods Sone¹³.’ Ende al dat vole, dat daer bi stont, was vervaert, en̄ ele sloech voir sine herte en̄ keerde weder in die stat.